Gertrud von le Fort (ur. 11.10.1876 Minden — zm. 1.11.1971 w Obersdorfie) to jedna z czołowych przedstawicielek katolickiej literatury niemieckiej, siedem razy nominowana do Literackiej Nagrody Nobla. „Ancilla Domini”- tak określił Gertrud von le Fort w poświęconym jej twórczości szkicu Aleksander Rogalski. Studiowała teologię protestancką, historię i filozofię. W 1926 roku konwertowała na katolicyzm. W wieku 50 lat debiutowała jako pisarka. Twórczość von le Fort była związana z jej konwersją. Pisarka była głęboko zafascynowana działaniem Łaski Bożej, Kościołem Świętym. Gertrud ukazuje wewnętrzną przemianę bohaterów pod wpływem działania Boga na tle uwarunkowań historycznych. Jej książki przetłumaczono na wiele języków. Najsłynniejsze dzieło to zbiór esejów „Niewiasta Wieczna” oraz „Ostatnia na szafocie” – historia sióstr karmelitanek z Compiègne, które zginęły męczeńską śmiercią podczas rewolucji francuskiej.

Więcej o pisarce przeczytają Państwo w artykule „Gertrud von le Fort pisarką stulecia”.

Sigrid Undset (ur. 20.05.1882 w Kalundborgu — zm. 10.06.1949 w Lillehammer) to jedna z najwybitniejszych postaci literatury norweskiej, laureatka Literackiej Nagrody Nobla z 1928 roku. Uformowana przez inteligencki dom, wychowana w atmosferze szacunku dla tradycji i nauki, od wczesnej młodości łączyła wrażliwość historyczną z niezwykłą przenikliwością psychologiczną. Dorastała w cieniu opowieści o średniowiecznej Norwegii, które snuł jej ojciec–archeolog; fascynacja tą epoką przenikała później jej największe dzieła.

W młodości przeżywała kryzysy intelektualne i moralne, długo poszukując duchowego zakorzenienia. W 1924 roku, po latach intensywnych zmagań wewnętrznych, przeszła na katolicyzm. Jej konwersja, głęboko przemyślana, doświadczana także w wymiarze cierpienia, stała się punktem zwrotnym w życiu i twórczości. Od tego momentu w jej pisarstwie wyraźniej jeszcze wybrzmiewa temat odpowiedzialności, miłości oczyszczonej przez ofiarę oraz odwiecznej godności.

Undset ukazuje swoich bohaterów na tle precyzyjnie odtworzonych realiów historycznych: zarówno średniowiecznych, jak i jej współczesnych. Fascynowała ją moralna waga wyborów: sposób, w jaki osobiste pragnienia, namiętności i błędy splatają się z tajemniczym działaniem Boga. Jej postacie, zwłaszcza kobiety, przechodzą głęboką przemianę wewnętrzną, dojrzewając poprzez cierpienie, miłość i wolność, które niosą zarówno ciężar, jak i ocalenie.

Najbardziej znanym dziełem Undset pozostaje monumentalna trylogia Kristin Lavransdatter (Krystyna, córka Lavransa) , często porównywana do sag — historia kobiety żyjącej w XIV-wiecznej Norwegii, która na przestrzeni życia doświadcza grzechu, miłości, odpowiedzialności i stopniowego dojrzewania do świętości. Wielką sławę przyniosła jej również powieść Olav Audunssøn (Olaf, syna Auduna), a także eseje i pisma polemiczne okresu wojennego. Jej dorobek, przekładany na wiele języków, pozostaje świadectwem niezwykłej umiejętności łączenia wierności historii z przenikliwym wglądem w niezmienne prawdy o ludzkiej naturze.

Więcej o tej autorce przeczytają Państwo w artykule „Sigrid Undset – najwybitniejsza pisarka humanizmu katolickiego”

Jadwiga Zamoyska (ur. 4.07.1831 w Warszawie — zm. 4.11.1923 w Kórniku) to jedna z najważniejszych postaci życia religijnego i społecznego XIX-wiecznej Polski, wybitna pedagog, działaczka narodowa i twórczyni nowoczesnej koncepcji wychowania chrześcijańskiego. Wychowana w domu Działyńskich, od wczesnej młodości nasiąkała atmosferą służby narodowi oraz głęboko przeżywaną wiarą, która stała się dla niej trwałym punktem odniesienia.

Poślubiwszy generała Władysława Zamoyskiego, wojen i emigracji doświadczyła jako losu wpisanego w życie Polaków, ale zarazem jako wezwania do duchowego wzrostu i pracy dla innych. W jej myśleniu kluczową rolę odgrywało przekonanie, że naród może odrodzić się tylko dzięki ludziom moralnie silnym, odpowiedzialnym i zdolnym do ofiary. Dlatego całe swoje wysiłki skierowała ku formacji człowieka — wolnego, a zarazem zakorzenionego w tradycji chrześcijańskiej.

W 1882 roku założyła w Kórniku słynną Szkołę Domowej Pracy Kobiet, w której kształtowała młode kobiety w duchu pracy, obowiązku i służby. Była to pedagogika oparta na harmonii rozumu, charakteru i wiary: wychowanie miało prowadzić do wewnętrznej przemiany, dojrzałości sumienia oraz zdolności do odpowiedzialnego działania w świecie. Zamoyska widziała w łasce Bożej siłę, która uzdalnia człowieka do przekraczania własnych słabości i podejmowania zadań na miarę powołania.

Jej pisma — zwłaszcza O wychowaniu oraz liczne listy i notatki — kształtowały kilka pokoleń Polek i Polaków. Traktowała pracę jako drogę uświęcenia, a codzienność jako przestrzeń realizacji Bożego wezwania. Jadwiga Zamoyska pozostaje jedną z tych postaci, które łączą wierność historii z nieprzemijającą wizją człowieka zdolnego do odrodzenia dzięki prawdzie, pokorze i wytrwałej służbie.

Więcej o Jadwidze Zamoyskiej przeczytają Państwo na blogu: Jadwiga Zamoyska